تجزیه و تحلیل در مورد اصل و تجهیزات گازسازی زیست توده

چکیده: به عنوان یک انرژی پاک تجدیدپذیر، فناوری گازسازی زیست توده به شدت توسعه یافته است.این مقاله به طور خلاصه به معرفی اصول اولیه گازسازی زیست توده و انواع فرآیندهای تبدیل به گاز می پردازد و اصول کار و مزایا و معایب انواع اصلی گازیفایرها را توضیح می دهد.راندمان تبدیل به گاز بالا است اما ساختار پیچیده است.تجزیه و تحلیل خصوصیات گازیفایر برای طراحی و بهره برداری از پروژه گازسازی زیست توده اهمیت راهبری دارد.

معرفی

با بحران فزاینده جدی انرژی جهانی و تخریب محیط زیست، زیست توده به عنوان یک انرژی پاک تجدیدپذیر، چهارمین منبع بزرگ پس از نفت، زغال سنگ و گاز طبیعی است و توجه زیادی را به خود جلب کرده است.فناوری تبدیل به گاز زیست توده نه تنها می تواند گاز و تولید برق را تامین کند، بلکه می تواند برای سنتز متانول و آمونیاک نیز استفاده شود.دارای انعطاف فنی کافی، تمیزی خوب، اقتصاد بالا و کارایی بالا است.کشورهای سرتاسر جهان به طور فعال تحقیقاتی را در زمینه فناوری گازسازی زیست توده ترویج می کنند.

1 اصل تبدیل به گاز زیست توده

تبدیل به گاز زیست توده مجموعه ای از واکنش های پیچیده تر است.از دیدگاه کلان، می توان آن را به چهار مرحله واکنش تقسیم کرد: خشک کردن، تجزیه در اثر حرارت، اکسیداسیون (احتراق) و کاهش.

خشک کردن یک فرآیند فیزیکی ساده است که عمدتاً بین 100 تا 150 درجه سانتیگراد انجام می شود و کل فرآیند نیاز به جذب گرمای زیادی دارد.هنگامی که دما به بالای 15 درجه سانتیگراد می رسد، زیست توده شروع به تجزیه در اثر حرارت می کند، مواد فرار رسوب می کنند و زغال چوب برای تشکیل بستری برای واکنش های بعدی باقی می ماند.فرآورده های گازی حاصل از پیرولیز زیست توده شامل CO، CO2، CH4، H2 و غیره است که تحت واکنش اکسیداسیون (احتراق) با اکسیژن قرار می گیرد و گرمای زیادی ساطع می کند و گرمای کافی برای خشک کردن، تجزیه در اثر حرارت و واکنش های احیا و حفظ حرارت را فراهم می کند. کل فرآیند گازسازیمداوم.بخار آب و CO2 تولید شده توسط واکنش اکسیداسیون (احتراق) با کربن واکنش داده و H2 و CO تولید می کنند و در نتیجه تبدیل سوخت جامد به سوخت گاز را تکمیل می کنند.این فرآیند یک واکنش کاهشی (واکنش گرماگیر) است.هر چه دما بالاتر باشد، واکنش شدیدتر است.هنگامی که دما کمتر از 800 درجه سانتیگراد است، واکنش اساساً در حالت راکد است.

2 عدد گازیفایر تخت ثابت

در یک گازساز با بستر ثابت، سوخت زیست توده تحت خشک شدن، پیرولیز، اکسیداسیون (احتراق) و احیا قرار می گیرد و به گاز قابل احتراق تبدیل می شود.با توجه به موقعیت عرضه عامل گازرسانی و توالی جریان در لایه سوختی، نوع مکش بالا، نوع مکش پایین، نوع مکش متقاطع و نوع باز وجود دارد و دو نوع اول گازیفایرها عمدتاً مورد استفاده قرار می گیرند.

2.1 گاز ساز Updraft

لایه واکنش گازیفایر مکش بالا، از بالا به پایین، یک لایه خشک کن، یک لایه پیرولیز، یک لایه احیا و یک لایه اکسید است.زیست توده از بالا به گازساز وارد می شود، ابتدا توسط گاز حرارت داده و خشک می شود و سپس توسط گرما در اثر حرارت پیرولیز می شود، مقدار زیادی ماده فرار رسوب می کند و کربن جامد به نوبه خود وارد لایه احیاء و لایه اکسید زیر می شود. .عامل گازی شدن از قسمت پایینی تامین می شود و ابتدا با کربن جامد تحت واکنش اکسیداسیون قرار می گیرد و گرما را برای افزایش سریع دمای جریان گاز و بستر آزاد می کند و جریان گاز پر از محصولات احتراق است.محصول احتراق و کربن پس از ورود به لایه کاهنده، تحت واکنش کاهش قرار می گیرند و گرماگیر باعث کاهش دما می شود.هنگامی که دما به زیر 800 درجه سانتیگراد می رسد، سرعت واکنش کند می شود و حتی متوقف می شود.جریان هوا به سمت بالا ادامه می یابد و گرما را برای تجزیه سوخت و خشک شدن سوخت فراهم می کند.

2.2 گازیفایر Downdraft

لایه واکنش گازیفایر رو به پایین، از بالا به پایین، یک لایه خشک کن، یک لایه پیرولیز، یک لایه اکسید و یک لایه احیا است.دو نوع گازیفایر رو به پایین بسته به محلی که عامل گازرسانی در آن عرضه می شود وجود دارد: یکی گازیفایر پایین کشی با قسمت گلویی میانی و عامل گازسازی از قسمت بالایی قسمت گلویی میانی تامین می شود.;دومی یک گازیفایر رو به پایین بدون قسمت میانی گردن است و عامل گازسازی از قسمت بالایی تامین می شود.اصل کار گازیفایر رو به پایین اساساً مشابه نوع جریان بالا است، با این تفاوت که گرمای مورد نیاز برای خشک کردن سوخت و پیرولیز از لایه اکسید پایینی می آید.

3 گازفایر بستر سیال

مکانیسم اصلی واکنش گازی شدن بستر سیال و بستر ثابت اساساً یکسان است، اما هیچ بستر ثابت واضحی وجود ندارد.در حال حاضر سه نوع اصلی بستر سیال وجود دارد: بستر سیال حبابدار، بستر سیال در گردش و بستر سیال دوتایی.

3.1 گازیفایر بستر سیال حباب دار (BFB)

در یک بستر سیال حباب دار، زمانی که سرعت گاز از سرعت گاز سیال شدن بحرانی فراتر رود، مواد جامد شروع به سیال شدن می کنند، حباب ها در بستر ظاهر می شوند و یک منطقه فاز متراکم که در آن ذرات تجمع می یابند و یک منطقه فاز رقیق که توسط حباب ها غالب است ظاهر می شود.

بدنه کوره نسبتاً ضخیم و چاق است و قسمت پایین آن ناحیه فاز متراکم با لایه بستر آشکار است.واکنش گازی شدن عمدتاً در ناحیه فاز متراکم رخ می دهد.به منظور جلوگیری از خروج سوخت ذرات ریز از ناحیه فاز متراکم توسط جریان هوا، قسمت بالایی کوره با یک بخش انبساط برای کاهش سرعت گاز طراحی شده است.که باعث طولانی شدن زمان واکنش سوخت در ناحیه فاز رقیق می شود.

3.2 گازیفایر بستر سیال در گردش (CFB)

بدنه کوره گازیفایر CFB باریک و باریک است و در خروجی بالایی کوره یک جداکننده سیکلون تعبیه شده است تا ذرات جامد با دمای بالا را جدا و جمع آوری کرده و دوباره به کوره ارسال کند.

بستر CFB کل فضای ظرف را پر می کند و هیچ منطقه فاز متراکم و منطقه فاز رقیق وجود ندارد.شرط لازم برای حفظ غلظت ذرات در بستر، حجم بالای ذرات جامد در گردش است.هنگامی که گردش خون خوب نیست، ممکن است تمام ذرات موجود در بستر منفجر شوند.با توجه به ویژگی‌های سیال شدن ضعیف سوخت‌های زیست توده، گازی‌کننده‌های CFB اساساً از ماسه به عنوان یک محیط سیال‌سازی کمکی استفاده می‌کنند.

گازساز CFB دارای دو ویژگی است: سرعت جریان گاز زیاد است، به طور کلی بین 4 تا 7 متر بر ثانیه، بستر در منطقه سیال شدن سریع کار می کند.سرعت گردش بالای ذرات ثابت بین 10 تا 20 است.

3.3 گازساز دو بستر سیال (DFB)

گازفایر بستر سیال دوگانه از دو کوره بستر سیال استفاده می کند که یکی گازیفایر و دیگری کوره احتراق است.سوخت زیست توده با ماسه داغ به عنوان ماده بستر به گازساز اضافه می شود و مقدار ماسه جذب می شود و واکنش پیرولیز انجام می شود.محصول گاز کربن باقیمانده و ماسه را حمل می کند و در جداکننده جدا می شود.باقیمانده کربن و ماسه جدا شده با هوای موجود در کوره احتراق برای گرم کردن شن و ماسه سوزانده می شود و ماسه داغ توسط گاز دودکش حمل شده و توسط جداکننده جدا می شود و ماسه داغ به گازیفایر بازگردانده می شود.ویژگی برجسته گازیفایر DFB این است که ذرات سوخت در دو کوره بستر سیال با استفاده از ظرفیت حمل و نقل قوی بستر سیال منتقل می شوند.

4 خصوصیات انواع گازیفایرها

گازساز با بستر ثابت دارای ساختار ساده، سازگاری گسترده با مواد خام، اندازه ذرات تا 100 میلی متر، حساسیت کم به سرباره شدن و محتوای خاکستر بادی گاز کم است، اما فقط برای عملیات گازسازی در مقیاس کوچک مناسب است و مقیاس بندی آن دشوار است. .

گازفایر بستر سیال دارای راندمان گازی شدن بالا و ارزش حرارتی بالایی است، اما ساختار آن نسبتاً پیچیده است.الزامات خاصی در مورد اندازه ذرات، یکنواختی، محتوای آب و زاویه تجمع طبیعی سوخت دارد.نسبت به سرباره شدن حساس است و محتویات خاکستر بادی گازی اگر زیاد باشد، باید مجهز به سیستم حذف گرد و غبار و تصفیه شود.در حال حاضر، پروژه‌های گازی‌سازی زیست توده در مقیاس بزرگ به تدریج از فناوری گازساز بستر سیال تحت فشار استفاده می‌کنند.

5 نتیجه گیری

در حال حاضر، الزامات انتشار کربن جهانی روز به روز سخت‌تر می‌شود و اهمیت زیست توده با ویژگی‌های «انتشار کربن صفر» بیش از پیش آشکار می‌شود.این مقاله به طور خلاصه اصل گازسازی زیست توده را معرفی می کند و انواع مختلف گازیفایرها را با هم مقایسه و تحلیل می کند.مشاهده می شود که بستر ثابت و بستر سیال مزایای خاص خود را دارند، اما بستر سیال بیشتر برای مقیاس بزرگ مناسب است و جهت توسعه آینده است، به طوری که کمی اهمیت راهنما را برای طراحی و بهره برداری از آن به ارمغان می آورد. پروژه های گازسازی زیست توده

生物质气


زمان ارسال: مارس-29-2022